« Nicole van Beek - gepassioneerd moeder van topsporter Niels Vink»

Gepubliceerd op 29-05-2022

 Nicole van Beek
Gepassioneerd moeder van topsporter Niels Vink
 

Uitgebreid interview:
Via alle media staat Niels Vink (20 jaar) inmiddels veelvuldig in de belangstelling. De Helmondse rolstoel tennisser van wereldformaat rijgt de successen momenteel aan elkaar en behaalde, op de laatste Paralympische Spelen in Tokyo, een bronzen medaille in het enkelspel en een gouden in het dubbelspel.
Maar zonder, met name, de gepassioneerde en gedreven hulp van zijn moeder Nicole was dat hoogstwaarschijnlijk niet gelukt. De steun en support vanuit ouders is cruciaal voor de ontwikkeling van een topsporter, zo is gebleken!
 
Gezond en wel
Het nieuwbakken gezin verwelkomt op 6 december 2002 de geboorte van hun zoon. Hij komt gezond en wel ter wereld.
De ontwikkeling van baby Niels gaat crescendo en na ruim een jaar zet hij ook zijn eerste stapjes. Precies op die gedenkwaardige dag, 28 december 2003, gaat de euforie over in bezorgdheid. Die avond had Niels hoge koorts en moest braken. ’s Nachts naar het ziekenhuis omdat de ouders het niet vertrouwden. “Lekker in zijn bedje leggen, hij moet zijn warmte kwijt, niet veel aan de hand” was de boodschap die de ouders meekregen.
“Ik haalde hem ’s morgensvroeg uit zijn bedje en hij stond helemaal onder de blauwe plekken” verteld moeder Nicole. “Toen was het dus helemaal mis en meteen terug naar het ziekenhuis. Daar stond al een medisch team voor Niels klaar en bleek al snel dat hij geïnfecteerd was met de gevaarlijke bacterie meningokokken. Die bacterie heeft een heftige bloedvergiftiging teweeggebracht. Die blauwe plekken aan de buitenzijde gaven al aan dat er aan de binnenzijde al het nodige kapot was gemaakt. Hij is tweemaal gereanimeerd en moest naar een academisch ziekenhuis worden vervoerd.”
 
Heftige gevolgen
De gevolgen van de deze besmetting bleken enorm heftig. Doordat de bloedvaten poreus worden door de bacterie besluit het lichaam bloed te blijven toevoeren naar de meest kwetsbare organen en die te beschermen. Dat houdt in dat alle uiteinden van het lichaam geen bloed meer krijgen en dus afsterven.
Na te zijn opgenomen in het ziekenhuis in Utrecht werd geprobeerd Niels in leven te houden en zoveel als mogelijk de schade aan zijn lichaam te beperken. Niels ouders verbleven vier maanden bijna onafgebroken bij hem. Gedurende acht weken werd de éénjarige elke week geopereerd.
Toen het gezin uiteindelijk hun zoon weer mee naar huis mochten nemen had hij o.a. een dubbele beenamputatie ondergaan en zijn vingerkootjes waren grotendeels geamputeerd.
 
Alles is anders
“Dan probeer je natuurlijk, zoveel als mogelijk, je leven weer op te pakken. Maar dat kan dan gewoonweg niet. Alles is veranderd, alles is anders!
We hadden een ideaal plaatje voor ons, maar dat is natuurlijk helemaal weg. Hier zijn geen opleidingen, boeken of vaste scenario’s voor. Je treedt in een onbekende wereld met tal van onzekere factoren. Ik heb geleerd niet te ver vooruit te kijken en te leven met de dag.”
 
Revalidatie
Nicole heeft heel het revalidatieproces nog steeds op haar netvlies staan. De begeleiding vanuit De Hoogstraat Revalidatie (Utrecht) is van enorm belang gebleken. “Zij zijn voor mij heilig geweest”, zo verteld Nicole. “Alle stappen in het proces, die zij hebben voorspeld, zijn uiteindelijk ook uitgekomen. Niels moest zelf, met zijn handicap, veel oefenen om zoveel als mogelijk te gaan lopen (met hulpmiddelen). Nicole kwam er, vaak met de nodige frustraties, achter dat de omgeving enorm belangrijk is om zaken voor elkaar te krijgen voor haar zoon.
Vanuit haar moederrol werd ook al een zwaar beroep gedaan op haar vermogen om te regelen, te organiseren, te zoeken naar mogelijkheden en te incasseren en door te drukken.
“Ik heb heel veel ergernis gehad vanwege allerlei regeltjes en protocollen die strikt worden gehanteerd. Mensen kunnen zich niet, of maar moeilijk inleven in jouw situatie. Alleen hierover zou ik al een boek kunnen schrijven.”
 
Zo normaal mogelijk
In de verdere opvoeding stonden Nicole en Niels er, vooral, met tweeën voor. Als werkende alleenstaande ouder wilde zij haar zoon, zoveel als mogelijk, laten opgroeien als elk ander kind. Dat had, uiteraard, nogal wat voeten in aarde. Op OBS De Lindt in Stiphout was Niels meer dan welkom. Een enorme ondersteuning voor Nicole. “Daar zijn wij in een warm bad gekomen. Geen speciaal onderwijs maar Niels kon in zijn eigen omgeving gewoon naar school en had dus ook gewoon vriendje om mee te spelen, heel normaal eigenlijk.”
 
Sporten
Om haar zoon de mogelijkheid te blijven geven zich verder te ontwikkelen in de sport ging Nicole in 2012 met haar, toen negenjarige zoon, samen met het gezin van Patrique Dankers (powerlifter) naar de Paralympische Spelen in Londen. “Dat was helemaal top. De sfeer was super en Niels gaf toen al aan dat hij hieraan ook mee wilde doen. Vervolgens naar de Johan Cruijff Foundation om een aantal Paralympische sporten te proberen. Niels genoot met een lach van oor tot oor. Wat wij niet wisten; er liepen allerlei scouts rond van meerdere sportbonden. Daar hebben wij ook menigeen van op bezoek gehad. Eerst maar eens basketbal geprobeerd, maar dat vond Niels veel te wild. Eenzelfde mening had hij over rolstoel rugby. Zitvoetbal heeft hij uiteindelijk een tijdje gedaan maar dat bleek ook niet ideaal.
Via mijn vader kwamen we in contact met TV Carolus die gestart waren met lg tennis. Niels (toen 11 jaar oud) probeerde eerst op zijn protheses te tennissen maar dat was geen succes. Een sportrolstoel aangeschaft en uiteindelijk, met de nodige aanmoedigingen, in die stoel plaatsgenomen.
 
Topsport
Na een bezoek aan het rolstoeltennis in Ahoy Rotterdam en waarbij de toenmalige bondscoach Niels aansprak om eens kennis te maken, raakte alles in een stroomversnelling.
Niels belandt in de talentengroep van de KNLTB en gaat gecentraliseerd trainen. Niels wordt gekeurd voor de quad categorie (beperking in minimaal 3 ledenmaten) maar moet met de senioren mee gaan spelen omdat er geen jeugd competitie was. Er worden toen ook internationale toernooien gespeeld.
De rol van moeder Nicole wordt steeds intensiever. Niels vervoeren naar trainingen, wedstrijden, begeleiden bij internationale toernooien en als mentale steun en toeverlaat. Met alles, rondom de steeds meer vorm krijgende sportcarrière van Niels, is Nicole betrokken.
 
Successen
Vanaf 2018 wordt er een privécoach worden aangetrokken om de carrière van Niels een beslissende zet te geven. Nicole vindt in Hans-Jurgen Striek de ideale coach. Met een schat aan ervaring op het hoogste niveau (als coach al bij de Paralympische spelen van Londen en Rio) kneedt Striek zijn pupil in de vorm van een wereldtopper. Nicole regelt ook de financiën voor haar zoon waarbij, ondanks de A-status van het NOC*NSF, pas een financiële bijdrage wordt geleverd vanaf de 18-jarige leeftijd. Snel daaraan liet de bondscoach (Dennis Sporrel red.) weten dat hij deelname van Niels aan de Spelen in Tokyo uiterst haalbaar achtte, hetgeen een versnelling teweegbracht van een mogelijke Olympische droom.
Dit hield voor Nicole in dat niet alleen trainingen in Zevenaar (bij Striek) maar ook trainingen in Almere bezocht moesten worden.
Er wordt in 2019 dan ook de stichting Niels on Wheels opgericht om de nodige gelden los te krijgen (sponsoring) ter ondersteuning.
Vanaf dat moment kwamen ook de grote successen. In 2019 prijkte de naam Niels Vink op de wereldranglijst op nummer 1 bij de junioren, wordt hij wereldkampioen bij de junioren en wist hij menig internationaal toernooi op zijn naam te schrijven in zowel het enkel- als het dubbelspel.
Niels haalt de ranking die NOC*NSF verlangt (bij de eerste 8 van de wereld) en gaat naar Tokyo…een jaar later dan gepland vanwege de Coronapandemie.
 
Trots
In Tokyo mist team Niels Vink zijn belangrijkste en meest invloedrijke persoon; Nicole.
Met een duidelijke traan in haar ogen straalt moeder Nicole als ze vertelt hoe zij super trots de beide medailles van haar zoon zag winnen. Brons in het enkelspel en maar liefst Paralympisch kampioen (goud) in het dubbelspel.
Maar het zijn zeker niet alleen de successen, titels en medailles van haar zoon die haar met trots doet stralen. “Niels is enorm zelfstandig. Ik heb ernaar gestreefd dat hij ook zo onafhankelijk mogelijk van mij moet kunnen leven en sporten. Zijn karakter heeft zich dusdanig gevormd dat hij zelf zorgt dat hij overal bij is, dat zaken geregeld worden of zijn. Hij doet nergens moeilijk over en als er vragen zijn komt hij met een antwoord. Toen hij in Tokyo aanwezig was ben ik voornamelijk trots geweest dat hij kon laten zien wie hij is als mens!”
 
Megaklus
Nicole is het niet gewend om over haar rol als moeder, coach, manager, mentaal begeleider en wat al niet meer te praten. Ze legt het in haar eigen woorden uit; ”Je zit natuurlijk, vanaf het moment dat Niels ziek geworden is, komt daar zo’n trein, daar ben je opgestapt. Die trein is gaan rijden, rijden en rijden. Die sneltrein is nooit gestopt! Ik ben zeker geen opgever. Het klinkt misschien heel stom maar, je doet het gewoon! Vanzelf ben ik positief ingesteld. Kijken en zoeken naar mogelijkheden, niet te veel terug- maar vooruitkijken.
Nu pas komt bij het besef, jeetje, wat is er toch allemaal gebeurd in die 19 jaar! Uiteindelijk, moet ik ook toegeven, dat het een overlevingsmechanisme is geweest al die jaren.
Als ik nu zie, hoe Niels in het leven staat…dat had ik nooit durven denken. Ik durf ook nu te zeggen dat Niels een voorbeeld is voor veel mensen. Niels heeft, ondanks dat hij een heftige handicap heeft, geen beperkingen! En dat is zo mooi om te zien. Niels en ik zijn ook gewoon een goed team!”
 
Toekomst
Al 20 jaar heeft Nicole, samen met haar collega Anne Steeghs, een goedlopend reisadviesbureau in Stiphout, The Travel Company (https://travelcompany.nl/ontmoet-ons/nicole-en-anne).
Nicole blijft een belangrijk onderdeel van team Niels Vink ook nu er hard wordt gewerkt naar volgende successen en naar de Paralympics in Parijs 2024. “Het was keihard werken en niet gemakkelijk voor ons om te komen waar we nu met het team staan. Nu wordt het waarschijnlijk alleen nog zwaarder voor Niels om op dit niveau te blijven en zich ook nog steeds te verbeteren.”

IMG-4019-1653841241.jpg